صلح امام حسن (ع) ‌در سنجه تمدن انديشي؛‌ امنيت و همگرايي اجتماعي

امام حسن(ع) به عنوان يكي از خلفاي اسلامي و نيز امام بلامنازع شيعي، در عرصه فعاليت سياسي به اقدامي روي كرد كه در نگاه اوليه مايه اعجاب و تأمل مي نمود . او در فرايندي گريزناپذير، خلافت مشروع و قانوني خود را با انعقاد پيمان صلحي به رقيب خود معاويه واگذار كرد و خود از آن كناره گرفت. ريشه يابي و ارزيابي اين اقدام از زاويه نقد و تحليل هاي علّي، توسط محققان زيادي صورت گرفته است، اما تاكنون از منظر تمدني به آن نظر نشده است. در مقاله حاضر با روش تاريخي و تحليل محتوا، به اين پرسش كانوني پاسخ داده شده است كه صلح امام در سنجه تمدني از چه جايگاه و اعتباري برخوردار است و به بيان ديگر، اقدام امام در سنجه تمدني چه جايگاهي دارد؟ فرضيه نوشتار آن است كه در كنشگري امام، دو اصل بنيادين تمدني يعني امنيت عمومي و همگرايي اجتماعي ، به عنوان دو هدف راهبردي، نقش اساسي داشته و او براي تحقق آنها هزينه هاي زيادي متحمل شد.