پيش‌بيني «آسايش دروني» بر اساس «نگرش به دين» با واسطه‌گري «اميد» و «معناي زندگي»

پژوهش‌ها گوياي رابطه مثبت دينداري با آسايش و سلامت جسمي و رواني اند. پژوهش پيش رو به بررسي ارتباط «نگرش به دين» (شامل باورها و مناسك ديني) با «آسايش دروني» (شامل شادي، رضايت از زندگي، و حرمت خود) از طريق «اميد» و «معناي زندگي» مي‌پردازد. 493 دانشجو از رشته‌هاي مختلف دانشگاه‌هاي تهران به صورت غير تصادفي انتخاب شدند و به اين پرسشنامه‌ها پاسخ دادند: «مقياس شادي دروني»، «مقياس رضايت از زندگي»، «مقياس حرمت خود روزنبرگ»، «مقياس نگرش مسلمانان به دين»، «آزمون هدف در زندگي»، و «مقياس اميدواري». يافته‌ها نشان دادند كه نگرش به دين با شادي، رضايت از زندگي، حرمت خود، اميدواري، و معناي زندگي رابطه مثبت دارد. آزمون سوبل نقش واسطه‌اي اميدواري و معناي زندگي را در روابط نگرش به دين با شادي، رضايت از زندگي، و حرمت خود تائيد كرد. اميد و معنا جوهره دين قلمداد شده‌اند. نتايج پژوهش حاضر گوياي آن‌اند كه جوهره دين به آسايش انسان‌ها كمك مي‌كند.