مطالعه مقاومت دارويي به آلبندازول و فنبندازول در نماتودهاي دستگاه گوارش گوسفند در شهرستان سقز

زمينۀ مطالعه: در دو دهه‌ي گذشته مصرف داروهاي ضد كرمي برضد نماتودهاي انگل دستگاه گوارش گوسفندان در ايران رو به افزايش بوده است. هدف: به اين منظور وضعيت مقاومت نماتودهاي انگلي دستگاه گوارش گوسفند نسبت به آلبندازول و فنبندازول در شهرستان سقز مورد بررسي قرار گرفت. روش‌كار: در آزمون درون تني 90 گوسفند در 3 گروه (30 گوسفند در هر گروه) با تعداد 150 تخم يا بيشتر در گرم مدفوع انتخاب شدند. گوسفندان در هر گروه با آلبندازول و فنبندازول درمان شدند و تعداد تخم در گرم مدفوع به روش شناورسازي مك ماستر شمارش شد. نتايج: تيمارهاي دريافت كننده آلبندازول و دريافت‌ كننده فنبندازول از گوسفندان تحت مطالعه در مقايسه با گروه شاهد اختلاف معني داري وجود داشت. تعداد تخم در گرم مدفوع در گروه تيمار دريافت كننده فنبندازول (1.258±18.8) كمتر از گروه تيمار دريافت كننده آلبندازول (1.93±59.8) در مقايسه با گروه شاهد (4.81±204.07) بود. مقاومت به آلبندازول در گروه تيمار تحت مطالعه در مقايسه با گروه شاهد وجود داشت (71 درصد=R). در گروه تيمار دريافت كننده فنبندازول نيز نسبت به گروه شاهد در حد مشكوك بود (90.66 درصدR=). نتيجه‌گيري نهايي: نتايج آزمون درون تني بيانگر آن بود كه مقاومت دارويي در گوسفندان منطقه نسبت به آلبندازول وجود دارد ولي مقاومت در آن‌ها نسبت به فنبندازول مشكوك است و در آستانه بروز مقاومت دارويي قرار دارند.