شكل گيري و دگرگوني مفهوم فضاي عمومي در سكونتگاههاي خودانگيخته پيراموني كلانشهر تهران (نمونه موردي: اسلامشهر)

از آنجا كه حيات شهر در گرو حضور و رونق فضاهاي عمومي معنا مي يابد، كيفيت چنين فضاهايي، به عنوان معيار كيفيت زندگي شهري به طور عام و در شهرهاي خودانگيخته به عنوان معيار تكوين مفهوم شهر به طور خاص، بيش از پيش مد نظر گرفته است. لذا هدف از انجام اين پژوهش، بررسي و تحليل شيوه شكلگيري و دگرگوني فضاهاي عمومي سكونتگاههاي خودانگيخته، در ارتباط با نحوه زندگي ساكنان آن در طول دورههاي مختلف زيست مي باشد. براي مطالعه موردي نيز مجموعه زيستي اسلامشهر، به عنوان بزرگترين و قديمي ترين سكونتگاه خودانگيخته پيراموني تهران كه سابقه مطالعاتي روشني در مورد آن وجود دارد، برگزيده شده است. در اين ميان اين سكونتگاه با توليد و گسترش نمونه هاي متفاوتي ار فضاهاي عمومي گامهاي بلندي را در جهت افزايش كيفيت زندگي ساكنان و حركت به سوي ايجاد يك زندگي شهري پايدار برداشته است. در اين پژوهش نيز اين امر، با تكيه بر بازخواني روند شكلگيري و دگرگوني فضاهاي عمومي اسلامشهر، در ارتباط با دگرگونيهاي اجتماعي اين كانون، مورد توجه واقع شده، و نتايج قابل توجهي را ارائه نموده است. بر اين اساس، سعي بر آن بوده تا از طريق ملحوظ داشتن مفاهيم و انگارههايي هم چون: زندگي روزمره، تعاملات اجتماعي، معاشرت و مردم آميزي، روابط چهره به چهره و ... تصوير و تصور بيش و كم روشن از فضاهاي عمومي در اسلامشهر ارائه شود. با عطف به پژوهشهاي ميداني، روايتي توصيفيتحليلي از محتوا و كالبد فضاها و مكانهاي اسلامشهر در قالب سه گونه اصلي (فضاهاي شهري، فضاهاي مذهبي، فضاهاي سبز) و يك گونه فرعي (فضاهاي غيررسمي و بالقوه) ارائه شده است.