كشاورزي بوم‌شناختي و امنيت غذايي

جهان اكنون به اين نتيجه رسيده است كه دستيابي به امنيت غذايي پايدار با رهيافت‏هاي توليدمحوري و سوداي توليد هر چه بيشتر موجب نابودي منابع و سامانه‏هاي كشاورزي مي‏‏شود. بنابراين بايد با نگرشي بوم‏شناختي‏ كه بر محور كشاورزي پايدار و بهره‏وري استوار مي‌‌باشد، ضمن توليد غذاي كافي و سالم، زمينه‌‌هاي حفظ منابع و سلامت محيط را نيز فراهم ‏آورد. به باور بسياري از متخصصان و سياست‌گذاران، كشاورزي بوم‎شناختي راه مناسبي براي تامين امنيت غذايي پايدار در آينده و رهيافتي برد برد است كه با ايجاد هم‏افزايي‎ها موجب افزايش توليد غذا و بهبود امنيت غذا و تغذيه و همزمان حفظ خدمات بوم‏نظامي و تنوع زيستي مي‌‌شود كه اجزاي ضروري توليد پايدار كشاورزي هستند. اصول كشاورزي بوم‏شناختي مبتني است بر كمينه‏سازي مصرف نهاده‏هاي برون‏ مزرعه‏اي و بيشينه‏سازي اتكا به نهاده‎ها و عمليات درون مزرعه‏اي. سلامت مواد غذايي نيز زماني حاصل مي‏شود كه برابر تعريف، پسماند نهاده‏هاي كشاورزي، عامل‌‌هاي بيماريزا، فلزهاي سنگين و ديگر آلاينده‏ها در مواد غذايي حضور نداشته باشند كه اين هدف مهم با كشاورزي بوم‏شناختي به ‌‌دست مي‌‌آيد. از سوي ديگر، ارتقاي تاب‏آوري سامانه‏هاي كشاورزي در ايران و ديگر منطقه‌‌هاي خشك و نيمه‏خشك كه تغيير اقليم در آن‌ها موجب تشديد تنش‏هاي محيطي، از جمله خشكي، شوري و گرما مي‏شود مستلزم توجه به رويكردهاي بوم‎شناختي در توليد فراورده‌‌هاي كشاورزي است. ايران نيز براي دستيابي به امنيت غذايي پايدار بايد در مسير كشاورزي بوم‏شناختي گام بردارد، كشاورزي بوم‏شناختي‌اي كه دانش‏بنيان، بوم‏سازگار، اقتصادمحور و بر پايه ظرفيت محيطي سرزميني باشد.