چالشهاي تلويزيون ايران در مواجهه با تحولات فناورانه ديجيتال

تلويزيون به‌عنوان نهادي فرهنگي، سياسي، اجتماعي در مواجهه با تحولات فناوري ديجيتال، دچار چالش‌هاي زيادي شد. رويكردهاي خوش‌بينانه به فناوري‌هاي ديجيتال كه با نظريه‌هاي جبرگرايي و بازيگرمحوري فناوري تقويت مي‌شد؛ در تعامل با نظريه اقتصاد سياسي نئوليبرال و فردگرايي، با ايجاد چالش‌هاي مفهومي رسانه قديم و جديد، تلويزيون و پساتلويزيون، تلويزيون جمعي و تلويزيون فردي؛ افول پارادايم مخاطب اكثريت را براي تلويزيون مطرح كردند و درنهايت، سيستم توزيع خطي و پخش گسترده تلويزيون را به‌دليل ظهور پديدۀ همگرايي به چالش كشيدند. اين مقاله درصدد ارزيابي پاسخ‌هاي تلويزيون ايران به اين چالش‌ها است. اين تحقيق كيفي با روش سندپژوهي و انجام مصاحبه نيمه ساختاريافته و نمونه‌گيري هدفمند با هشت نفر از خبرگان و تحليل مضمون، چالش‌هاي تلويزيون ايران، همچون همگرايي، رقابت با رسانه‌هاي جديد عرضه محتوا و قانون‌گذاري را بيان مي‌كند و با بررسي پاسخ‌هاي تلويزيون ايران همچون اصلاحات ساختاري، راه‌اندازي كانال‌هاي موضوعي و سرگرمي، توسعه توليد در پلتفرم‌هاي جديد، اين مطلب را بيان مي‌كند كه تلويزيون در اكوسيستم رسانه‌اي ايران كماكان تأثيرگذاري وسيعي بر عموم مردم كشور (ملت) دارد و پيوند عميقي با مفهوم وحدت و امنيت ملي دارد و تحولات فناوري ديجيتال منبعث از تجربه غربي و امريكايي الزاماً در ساير كشورها كاربرد ندارد و بايد به عوامل بومي و شرايط كشوري همچون ايران توجه نمود.