جايگاه دين وروحانيت در نظام آموزشي دوره پهلوي اول

آنچه كه در اين مقاله با عنوان جايگاه دين و روحانيت در نظام آموزشي و دوره پهلوي اول مورد بررسي قرار گرفت حاوي مطالبي است كه نحوه و چگونگي برخورد پهلوي اول نسبت به روحانيت در عرصه آموزشي و جايگاه دين در برنامه‌ريزي و محتواي كتاب درسي را نشان مي دهد. با توجه به اينكه حاكميت در اين زمان درصدد نوسازي نظام آموزشي مبتني بر ناسيوناليسم باستان‌گرا و سكولاريسم غرب‌گرا بوده دستگاه فرهنگي رژيم پهلوي درصدد برآمد تا حضور روحانيت در نظام آموزشي را كاسته و در برنامه‌ها و محتواي متون درسي ديني محدوديتهايي را براي آنها به وجود آورد. ايجاد هويت جديد ايراني براساس توجه به نهادهاي زيربنايي همچون نظام آموزشي مهم‌ترين رويكرد رژيم پهلوي اول در همسان سازي توده با حاكميت است كه در اين راستا ملي گرايي افراطي و تجدد گرايي با الگوي غربي مهم‌ترين شاخصه هاي نظري رژيم پهلوي اول بوده است. همانطور كه گفته شد نظام آموزشي مهم‌ترين عرصه اجرايي شاخصه‌هاي مطروحه ايدئولوژي متجدد رژيم بوده و براي رسيدن به مولفه‌هاي نظري مهم‌ترين اقدامش كاستن نقش روحانيت در نهاد تعليم و تربيت و برنامه درسي ديني در كتب درسي و برنامه‌هاي آموزشي بوده است.

this article has no abstract