آراء و مباني خلفاي سه گانه در مشروعيت بخشي به خلافت خود و يكديگر

به گواهي تاريخ ،پس از رحلت پيامبر گرامي اسلام ، جمعيتى درسقيفه بنى ساعده جمع شده تا درباره انتخاب خليفه تصميم گيري كنند. پس از كشمكش هاى فراوان در اين اجتماع ، ابوبكر به عنوان خليفه برگزيده شد. وي پس از دوسال و چند ماه خلافت، به هنگام مرگ ، عمر را به خلافت برگزيد، عمر نيز به هنگام درگذشت ، شورايي شش نفره براي انتخاب خليفه پس از خود برگزيد. در اينجا به نظر مي رسد انتخاب خليفه توسط عده‌اي از مردم ، انتصاب توسط خليفه قبلي و انتخاب توسط شورا و اوصافي همچون قريشي بودن، مهاجري بودن و مسن تر بودن خليفه به عنوان آراء و مباني نظري براي مشروعيت خلفاي نخستين ،توسط ايشان و بخش قابل توجهي از مسلمانان پذيرفته شده بود.و در تمام اين دوران، امام علي و ياران ايشان مبناي نظري ديگري درباره نحوه تعيين خليفه و اوصاف وي داشتند. در اين مقاله سعي شده، به اين سوال پاسخ داده شود كه سه خليفه نخست از كدامين منبع، مشروعيت خود و يكديگر را اخذ نموده و آراء آنها در انتخاب يكديگر به خلافت چه بوده است؟ و آيا خود به مباني خويش ملتزم بوده اند يا خير؟ به نظر مي رسد، آراء خلفاي سه گانه براي انتخاب جانشين رسول خدا صلي الله عليه و آله ، با مباني اسلام اصيل تفاوت داشته و اين اختلاف ظاهرا سياسي با خاندان اهل بيت عليهم السلام ريشه در اختلافات بنيادين اعتقادي داشته است

this article has no abstract