ارزيابي كاركردهاي عصب شناختي اجرايي در افراد نوازنده و غير نوازنده

مقدمه: نواختن ابزار موسيقي مستلزم هماهنگي حركتي بالا، يكپارچگي حسي و همكاري ميان مناطق مختلف مغز است كه بر عملكردهاي شناختي اثرگذار است. هدف از اين مطالعه ارزيابي كاركردهاي عصب شناختي اجرايي در افراد نوازنده و غير نوازنده بود. مواد و روش ها: اين يك مطالعه توصيفي و علّي -مقايسه اي مي باشد. 120 نفر از طريق روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و به دو گروه نوازنده (60 نفر) و غير نوازنده (60 نفر) تقسيم شدند. همه افراد پرسشنامه نارسايي كنش وري اجرايي باركلي و انعطاف پذيري شناختي را تكميل نمودند. يافته ها: نتايج ما نشان داد كه افراد غير نوازنده انعطاف پذيري و كاركردهاي اجرايي ضعيف تري در مقايسه با افراد نوازنده داشتند. همچنين نوازندگاني كه براي مدت طولاني تري تمرين داشتند و در سنين پايين تر آموزش خود را شروع كردند نمرات بالاتري در انعطاف پذيري شناختي و كاركردهاي اجرايي داشتند. نتيجه گيري: اين داده ها نشان مي دهد كه آموزش و تمرينات موسيقي مي تواند نقش مهمي در ارتقاء سطوح كاركردهاي عصب شناختي داشته باشد.