اثربخشي فعالسازي رفتاري بر بهزيستي روانشناختي و انعطاف پذيري روانشناختي دانشآموزان دختر دوره متوسطه شهر تهران

مقدمه: در هر جامعه اي دانش آموزان، به عنوان منابع انساني با ارزش، چنانچه تحت شرايط و تعليمات صحيح قرار بگيرند مي توانند در راه رسيدن به برنامه ها و افق هاي بلند آينده ي جوامع، گام هاي مؤثري بردارند. هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان فعال سازي رفتاري بر انعطاف پذيري و بهزيستي روانشناختي دانش آموزان دختر بود. روش كار: در يك طرح آزمايشي از نوع پيش آزمون پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل، تعداد 30 نفر از دانش آموزان دختر متوسطه شهر تهران به شكل نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه درمان فعال سازي رفتاري (15 نفر) و گروه كنترل ( 15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمايش 10 جلسه درمان هفتگي فعال سازي رفتاري را دريافت كردند. ابزارهاي مورد استفاده پرسشنامه بهزيستي روانشناختي ريف، و پرسشنامه انعطاف پذيري روانشناختي بوند ويرايش دوم، بودند، كه در دو مرحله قبل از مداخله، و پايان مداخله تكميل شدند. براي تجزيه و تحليل داده ها از تحليل كوواريانس چند متغيري استفاده شد. يافته ها: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه درمان فعال سازي رفتاري بر بهزيستي روانشناختي و انعطاف پذيري روانشناختي بصورت معناداري (7.838 = F و 0.05 P) در مقايسه با گروه كنترل مؤثر بوده است. نتيجه گيري: با توجه به نتايج بدست آمده از اين مطالعه، مي توان نتيجه گيري كرد كه درمان فعال سازي رفتاري مي تواند براي سلامت روان و ارتقا سطح كيفيت زندگي و تحصيلي دانش آموزان، مفيد و موثر باشد و جهت استفاده در مدارس و مراكز مشاوره دانش آموزي گزينه پيشنهادي مناسبي در نظر گرفته شود.