بررسي ميزان استحكام باند برشي بين گلاس آينومر و كامپوزيت با استفاده از عوامل باندينگ نسل ششم و هفتم

سابقه و هدف: تكنيك ساندويچ يكي از روش هاي متداول در دندانپزشكي است كه در آن گلاس آينومر با توجه به مزيت هايي چون آزاد سازي فلورايد و چسبندگي به ساختمان دندان، همراه با ترميم هاي كامپوزيت استفاده مي شود. هدف از اين مطالعه بررسي ميزان استحكام باند برشي بين گلاس آينومر نوري و كامپوزيت با استفاده از عوامل اتصال دهنده متفاوت مي باشد. مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي آزمايشگاهي، 60 نمونه گلاس آينومر نوري آماده سازي شد. در گروه اول بدون استفاده از عامل باندينگ ودر دو گروه ديگر بااستفاده ازعوامل باندينگ SE bond و S3 bond (kuraray,Japan)رزين كامپوزيت به گلاس آينومر متصل شد. پس ازيك هفته نگهداري نمونه ها داخل آب مقطر در دستگاه انكوباتور با دماي5/37 درجه سانتي گراد ، توسط دستگاه تست يونيورسال، استحكام باند برشي اندازه گيري شد. آناليز واريانس يك طرفه وآزمونTukeyجهت تحليل داده هاو مقايسه بين گروه ها استفاده شد. يافته ها: بيشترين ميزان استحكام باند مربوط به نمونه هاي باند شده با عامل باندينگ SE bondمعادل 09/13 مگاپاسكال) وكمترين مقدار مربوط به گروه كنترل معادل 3/5 مگاپاسكال بود. ميزان استحكام باند برشي در سه گروه تفاوت آماري معنا داري داشت. (05/0 P) نتيجه گيري: بيشترين استحكام باند برشي بين گلاس آينومر و كامپوزيت مربوط به عامل باندينگ SE bondبود .بنابراين استفاده از اين عامل باندينگ در تكنيك ساندويچ توصيه مي شود.