پيش بيني سلامت روان معلمان بر اساس خودكارآمدي، حمايت اجتماعي و وضعيت اقتصادي-اجتماعي

مقدمه: خودكارآمدي و حمايت اجتماعي از عوامل تأثيرگذار در سلامت روان افراد محسوب مي‌شود و به آن‌ها كمك مي‌كند تا با شرايط تنش‌زا كنار بيايند و آسيب رواني كمتري را تجربه نمايند. هدف پژوهش حاضر پيش بيني سلامت روان معلمان بر اساس خودكارآمدي، حمايت اجتماعي و وضعيت اقتصادي-اجتماعي است. روش كار: در پژوهش توصيفي- همبستگي حاضر، جامعه آماري شامل كليه معلمان دوره ابتدايي و متوسطه دوم شهر تهران بود كه از ميان آن‌ها تعداد 447 نفر با روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. به منظور جمع آوري داده‌هاي پژوهش از پرسشنامه سلامت عمومي (28-GHQ- General Health Questionnaire)، پرسشنامه خودكارآمدي عمومي شرر و همكاران (Sherer et al General Self-efficacy Questionnaire)، پرسشنامه حمايت اجتماعي واكس و همكاران (Wax et al Social Support Questionnaire) و فرم مشخصات جمعيت شناختي استفاده به عمل آمد. در مطالعه حاضر، پايايي پرسشنامه‌هاي مذكور بررسي و تأييد شده است. تحليل داده‌ها با نرم افزار اس پي اس اس نسخه 22 انجام شد. يافته‌ها: بين متغيرهاي خودكارآمدي و حمايت اجتماعي با نشانه‌هاي جسماني، اضطراب و بي‌خوابي، اختلال در كاركردهاي اجتماعي و افسردگي رابطه منفي معناداري وجود دارد. لذا خودكارآمدي و حمايت اجتماعي مي‌توانند تغييرات مربوط به نشانه‌هاي جسماني، اضطراب و بي‌خوابي، اختلال در كاركردهاي اجتماعي و افسردگي را در بين معلمان به گونه‌اي معنادار (001/0 P) تبيين و پيش‌بيني كنند. همچنين بين متغيرهاي وضعيت مسكن و حقوق و مزايا با اضطراب و بي‌خوابي رابطه منفي معناداري وجود دارد، لذا آن‌ها مي‌توانند اضطراب و بي‌خوابي را در بين معلمان به گونه‌اي معنادار (05/0 P) تبيين و پيش‌بيني كنند. نتيجه گيري: همبستگي منفي بين متغيرهاي خودكارآمدي و حمايت اجتماعي با نشانه‌هاي جسماني، اضطراب و بي‌خوابي، اختلال در كاركردهاي اجتماعي و افسردگي نشان مي‌دهد كه آن متغيرها مي‌توانند علائم اختلال رواني را در بين معلمان پيش‌بيني نمايند. بنابراين، هرچه خودكارآمدي و حمايت اجتماعي در بين معلمان بالاتر باشد از سلامت روان بهتري برخوردارهستند. پيشنهاد مي‌شود با بكارگيري شيوه‌هايي براي افزايش خودكارآمدي معلمان و فراهم نمودن حمايت اجتماعي، به ارتقاي سطح سلامت روان در بين آن‌ها كمك شود.