اعتباريابي و رواسازي مقياس بهزيستي شخصي بزرگ سالان (PWI-A)

هدف: پژوهش حاضر با هدف وارسي ويژگي هاي روان سنجي مقياس بهزيستي شخصي بزرگسالان در نمونه هاي باليني و غير باليني ايراني اجرا شده است. روش: پژوهش حاضر از نوع توصيفي بوده و نمونه آن شامل دو گروه غير باليني (292 نفر دانشجو) و باليني (137 نفر از مراجعه كنندگان به كلينيك سلامت خانواده و 111 نفر گروه همتا) بوده كه به شيوه نمونه گيري خوشه اي (گروه غير باليني) و مبتني بر هدف (گروه باليني) انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه سلامت عمومي(جي. اچ. كيو. 28) و پرسشنامه كوتاه كيفيت زندگي سازمان بهداشت. نتايج: نتايج پژوهش نشان داد كه مقياس ياد شده بر اساس ضريب آلفاي كامل (0.89)، و ضريب همبستگي مربوط به باز آزمايي آن (0.79) داراي پايايي مناسبي است. تحليل عاملي اكتشافي حكايت از اشباع آن از يك عامل داشته و شاخص هاي حاصل از تحليل عاملي تأييدي برازش متوسط مدل را تأييد نمود. همچنين ضرايب همبستگي به دست آمده حاكي از اعتبار همگراي مقياس با ابزارهاي مشابه مي باشد. بحث و نتيجه گيري: از يافته هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه مقياس بهزيستي شخصي بزرگسالان داراي ويژگي هاي روان سنجي قابل دفاع براي مطالعه كيفيت زندگي جمعيت بزرگسال در ايران است.