وجه كالايي خودآييني اثر هنري در زيباشناسي آدورنو

مسئله خودآييني هنر در زيباشناسي آدورنو از غني ترين و تاثيرگذارترين مباحث زيباشناسي معاصر است. آدورنو از يك سو از استعاره موناد (در معناي لايبنيتسي) براي توصيف اثر هنري خودآئين استفاده مي كند و از سوي ديگر همين اثر را به مثابه كالايي مطلق معرفي مي كند. اين مقاله در پي بازگشايي اين پرسش است: از نظر آدورنو چگونه در وضعيت سيطره مناسبات كالايي، اثر هنري خودآيين متحقق مي شود؟ فهم اين مسئله در نظريه زيباشناسي آدورنو در گرو فهم بنيان هاي نظري فلسفه آدورنو و بالاخص نظريه ديالكتيك منفي اوست. در بخش اول اين مقاله كوشش شده است با شرحي مختصر از شيوه ي تفكر نا اين همان و نظريه ديالكتيك منفي، به عنوان اساس فلسفه آدورنو، ضرورت طرح و دفاع ديالكتيكي تاريخي آدورنو از خودآييني هنر استنتاج شود و در بخش دوم با شرح وجه اقتصاد سياسي نظريه ديالكتيك منفي و همچنين توضيح منطق كالايي حاكم بر هنر نشان داده شود كه اثر هنري با به نهايت رساندن منطق كالايي، مقام كالايي مطلق نمودي از خودآييني را آشكار مي كند.