تاثير حاد تمرين پلايومتريك به همراه تغيير ارتفاع فرود بر فعاليت الكترومايوگرافي مرحله پيش‌آماده‌سازي حركت فرود-پرش

هدف مطالعه حاضر تعيين تاثير حاد تمرين پلايومتريك به همراه تغيير ارتفاع فرود برفعاليت الكترومايوگرافي مرحله پيش آماده سازي درحركت فرودپرش بود. 10 دانشجوي تربيت‌بدني و علوم ورزشي (سن1/286 ±21/10سال ، قد6/467 ±173سانتي‌متر، وزن 7/42 ±68/2كيلوگرم) در اين تحقيق شركت كردند. آزمودني‌ها در چهار روز متفاوت يكي از پروتكل ‌هاي تمرين پلايومتريك و حركت فرودپرش از ارتفاع 40 و 60 سانتي‌متر را تك‌پا انجام دادند. فعاليت الكترومايوگرافي مرحله پيش آماده سازي گروه عضلاني چهارسر و همسترينگ 150 ميلي ثانيه پيش از تماس پا با زمين ثبت شد. از روش آماري تحليل واريانس با اندازه ‌گيري تكراري و آزمون تعقيبي بونفروني استفاده شد. نتايج نشان داد فعاليت عضلات راست راني، پهن خارجي و دو سر راني در مرحله پيش ‌آماده‌ سازي پس از تغيير ارتفاع فرود افزايش معني ‌داري به ترتيب ( 0/002=p=0/001 ،p=0/001،p ) داشته است. فعاليت عضلات (راست راني، پهن خارجي، دو سر راني) پس از اجراي پلايومتريك و تغيير ارتفاع فرود در مرحله پيش ‌آماده‌سازي افزايش معني ‌داري به ترتيب (0/039=p، 0/001=p) (0/006=p، 0/000=p) (0/001=p، 0/014=p) داشته است. نتايج اين مطالعه نشان داد اجراي تمرين پلايومتريك به شكل حاد با تغيير در ارتفاع فرود موجب افزايش در فعاليت الكتريكي عضلات در فاز پيش ‌آماده ‌سازي و در نهايت افزايش در ميزان ارتفاع پرش مي ‌شود.