نقش واسطه‌اي طرحواره‌هاي سازش‌نايافته اوليه‌ در رابطه بين شخصيت با سرسختي

هدف اين پژوهش تعيين نقش واسطه اي طرحواره هاي سازش نايافته اوليه در رابطه بين شخصيت با سرسختي بود. پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري شامل دانشجويان دانشگاه پيام نور استان قم بود. 550 نفر به روش نمونهبرداري در دسترس به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و سياهه رگه پنج عاملي شخصيت (كاستا و مك كري، 1985)، طرحواره هاي سازش نايافته اوّليه (يانگ، 1990) و زمينه ياب ديدگاه هاي شخصي ( مؤسسه سرسختي، 1985) را تكميل كردند. نتايج آزمون تحليل مسير نشان داد كه مدل پژوهش از برازش مطلوبي برخوردار است و 23 درصد از واريانس طرحواره جدايي و طرد از طريق رگه هاي نوروزگرايي، برون گردي، گشودگي به تجربه، توافق جويي و وظيفه شناسي تبيين پذير است. همچنين اين رگه ها و طرحواره جدايي و طرد توانايي تبيين 30 درصد از واريانس سرسختي را داشتند. اين نتايج نشان داد كه طرحواره هاي سازش نايافته اوليه در رابطه با رگه هاي شخصيت و سرسختي نقش واسطه اي دارد. با توجه به يافته ها مي توان بيان كرد كه رگه هاي شخصيت و طرحواره هاي سازش نايافته اوليه نقش مهمي در پيش بيني سرسختي دانشجويان دارند.