مقايسه اثربخشي فيليال‌تراپي و روش والدگري باركلي بر كاهش اضطراب و علائم نقص توجه/بيش‌فعالي كودكان

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي فيليال تراپي با شيوه والدگري باركلي بر كاهش اضطراب و علائم نقص توجه/بيش فعالي كودكان 7 تا 12 سال صورت گرفته است. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با استفاده از گروه آزمايش و گواه است. جامعه آماري اين پژوهش را كليه مادران كودكان 7 تا 12 سال داراي اختلال نقص توجه/بيش فعالي ساكن در منطقه 4 اصفهان تشكيل دادند كه از بين آنها پس از مصاحبه تشخيصي تعداد 45 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفي در 3 گروه (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسش نامه علائم نقص توجه/ بيش فعالي سواري (1391) و مقياس تجديد نظر شده اضطراب آشكار رينولدز و ريچموند (1987) بود. يافته ها: نتايج با استفاده از روش تحليل واريانس كوواريانس مورد تحليل قرار گرفت. يافته هاي به دست آمده نشان داد دو روش درماني فيليال تراپي و شيوه والدگري باركلي بر علائم نقص توجه/بيش فعالي و نيز اضطراب كودكان مؤثر است، ولي بين اثربخشي دو روش درماني تفاوت معني داري مشاهده نشد. نتايج مقايسه زوجي نيز نشان داد كه فيليال تراپي و روش والدگري باركلي بر علائم نقص توجه/بيش فعالي و اضطراب مؤثر بوده اند؛ ولي بين دو روش تفاوت معني داري وجود نداشت. نتيجه گيري: مي توان از فيليال تراپي و روش والدگري باركلي به عنوان درمان مكمل براي رفع اضطراب و علائم نقص توجه/ بيش فعالي استفاده كرد.