تاثير ترتيب تمرين تركيبي قدرتي و استقامتي بر سطوح نسفاتين-1 و برخي شاخص‌هاي خطر متابوليكي زنان داراي اضافه وزن

اهداف: نسفاتين۱ آديپوكايني است كه در تنظيم اشتها و هموستاز انرژي نقش دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسي تاثير ترتيب تمرين تركيبي قدرتي و استقامتي بر سطوح نسفاتين۱ و برخي شاخص هاي خطر متابوليكي در زنان داراي اضافه بود. مواد و روش ها: در اين مطالعه نيمه تجربي، ۳۰ زن داراي اضافه وزن (با دامنه سني ۳/۱۷ plusmn;۲۸ سال و شاخص توده بدني gt;۲۵كيلوگرم بر مترمربع) پس از ارزيابي هاي اوليه و داشتن شرايط شركت در تحقيق به طور تصادفي به ۳ گروه تمرين استقامتي قدرتي (S+E؛ ۱۰ نفر)، تمرين قدرتي استقامتي (S+E؛ ۱۰ نفر) و كنترل داراي اضافه وزن (۱۰ نفر) تقسيم شدند. آزمودني هاي گروه هاي تجربي به مدت ۸ هفته، هفته اي ۳ جلسه و هر جلسه يك ساعت تمرينات تركيبي استقامتي و قدرتي انجام دادند. سطوح نشانگرهاي نسفاتين۱، انسولين، گلوكز و مقاومت به انسولين قبل از اجراي پروتكل و ۴۸ساعت بعد از آخرين جلسه تمرين به روش الايزا اندازه گيري شدند. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از آناليزواريانس يك سويه استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه در مقايسه بين گروهي، تمرينات تركيبي استقامتي و قدرتي سبب افزايش معني دار سطوح نسفاتين۱ (۰/۰۰۹=p) و كاهش معني دار سطوح گلوكز (۰/۰۰۹=p) ، مقاومت به انسولين (۰/۰۰۱=p) و انسولين (۰/۰۰۱=p) شد. نتيجه گيري: با توجه به نتايج، تمرينات تركيبي قدرتي و استقامتي مي تواند بر سطوح شاخص هاي متابوليكي و نسفاتين۱ موثر باشد و منجر به كاهش شاخص هاي خطر متابوليكي شود. به نظر مي رسد ترتيب تمرين قدرتي استقامتي فوايد بيشتري بر بهبود شاخص هاي متابوليكي دارد.