نقش صميميت، احساس تنهايي و ناگويي خُلقي در پيش‌بيني رضايت زناشويي

زمينه و هدف: شناسايي عوامل روان شناختي دخيل در ايجاد نارضايتي ايجادشده در زوجين، بسيار مهم است. اين پژوهش با هدف بررسي نقش صميميت، احساس تنهايي و ناگويي خُلقي در پيش بيني رضايت زناشويي انجام گرفت. روش بررسي: اين پژوهش به روش توصيفي همبستگي بر روي تمامي دانشجويان ارشد دانشگاه آزاد اسلامي، واحد علوم و تحقيقات قزوين، در سال تحصيلي 1393-1392 انجام شد. 375 دانشجو (187 مرد و 188 زن) به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار هاي پژوهش شامل: پرسشنامه رضايت Enrich marriage Sutisfication، Walker and Thompson Intimacy، احساس تنهايي دهشيري و همكاران و ناگويي خُلقي تورنتو بود. داده ها با استفاده از روش ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون گام به گام تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: در اين مطالعه، بين صميميت با رضايت زناشويي، رابطه مثبت معني داري وجود داشت. بين تنهايي، تنهايي ناشي از خانواده و تنهايي عاطفي با رضايت زناشويي، رابطه منفي معني داري مشاهده گرديد. همچنين بين ناگويي خُلقي و مؤلفه هاي آن با رضايت زناشويي، رابطه منفي معني داري وجود داشت. نتيجه گيري: براساس نتايج اين مطالعه، صميميت، احساس تنهايي و ناگويي خُلقي در پيش بيني رضايت زناشويي نقش دارند. برطبق نتايج رگرسيون گام به گام مشخص گرديد صميميت، تنهايي و ناگويي خُلقي به ترتيب بيشترين سهم را در رضايت زناشويي دارند و در مجموع 52% از واريانس رضايت زناشويي را تبيين مي كنند.