بررسي سطوح سرمي واسپين‌ و‌ كمرين در موش‌ هاي آزمايشگاهي مبتلا به ديابت نوع‌2 و درمان شده با داروهاي آنتي‌ ديابتي متفورمين و آكاربوز

زمينه و هدف: واسپين و كمرين هورمون هاي بافت چربي هستند كه در برخي اختلالات از جمله ديابت ميزان آن ها در سرم تغيير مي يابد. در اين مطالعه اثر دو داروي آنتي ديابتي متفورمين و آكاربوز و همچنين تركيب آن ها بر غلظت سرمي واسپين و كمرين در موش هاي صحرايي مبتلا به ديابت نوع 2 بررسي شد. مواد و روش ها: 30 موش صحرايي نر نژاد ويستار به طور تصادفي در 5 گروه قرار گرفتند كه 4 گروه به ديابت نوع2 مبتلا شدند، سه گروه از ديابتي ها به ترتيب با متفورمين، آكاربوز و تركيب دو دارو به مدت شش هفته درمان شدند. وزن بدن، گلوكز ناشتا، هموگلوبين گليكه، پروفايل ليپيد، واسپين و كمرين سرم اندازه گيري شد. اطلاعات آماري با استفاده از نرم افزار SPSS تحليل گرديد. نتايج به صورت ميانگين انحراف معيار گزارش و اختلاف آماري با 05/0 P معني دار در نظر گرفته شد. نتايج: نتايج در اين مطالعه نشان داد سطح واسپين و كمرين در گروه كنترل ديابتي نسبت به گروه كنترل نرمال به طور معني داري به ترتيب كاهش (001/0 P= ) و افزايش (004/ 0P= ) داشت و درمان در هر سه گروه درمان شده موجب افزايش معني داري در ميزان واسپين سرم شد (0001/0 P= )، اما درمان با متفورمين موجب كاهش معني داري در ميزان كمرين در اين گروه شد (036/0 P= ). در اين مطالعه گلوكز ناشتا و هموگلوبين گليكه و پروفايل ليپيد در گروه تحت درمان با هر دو دارو كاهش بيشتري را نشان داد. نتيجه گيري: متفورمين و آكاربوز احتمالا از طريق افزايش سطح سرمي واسپين موجب كاهش مقاومت به انسولين مي شوند.