بررسي اثر اسانس گشنيز بر پرش‌هاي القاء شده با نالوكسان در موش‌هاي سوري وابسته به مورفين

زمينه و هدف: گشنيز خواص مختلف فارماكولوژيك همچون اثرات ضد درد، ضدالتهاب و ضد استرس را دارا است. ازاين رو، در اين مطالعه اثر اسانس گشنيز بر پرش هاي القاء شده با نالوكسان در موش هاي سوري وابسته به مورفين بررسي گرديد. مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي از 60 موش سوري نر آلبينو استفاده شد. حيوانات به 10 گروه 6 تايي شامل گروه هاي كنترل يا حامل (ml/kg,i.p. 10)، كلونيدين (mg/kg,i.p. 3.5) و دوزهاي مختلف اسانس گشنيز (mg/kg,i.p. 400،600 و 800) تقسيم بندي شدند. براي ايجاد تلورانس و وابستگي به مورفين، موش ها توسط برنامه 4 روزه مورفين (به ترتيب برابر mg/kg,i.p. 50، 50، 75 و 50) را دريافت نمودند. در روز آخر موش ها بعد تزريق تك دوز مورفين (mg/kg,i.p. 50)، نالوكسان (mg/kg,i.p. 5) را دريافت نموده و تعداد پرش آن ها در طي 30 دقيقه ثبت شد. نتايج: نتايج نشان داد كه تمام دوزهاي اسانس گشنيز و كلونيدين در مقايسه با گروه كنترل در هر دو مرحله تلورانس و وابستگي سبب كاهش تعداد پرش در موش هاي وابسته به مورفين مي شوند (0.001 P). همچنين، در مرحله تنها دوز بالا (mg/kg 800) و هر سه دوز اسانس به ترتيب بهتر از كلونيدين سبب كاهش تعداد پرش در مراحل تلورانس و وابستگي شدند. نتيجه گيري: با توجه به نتايج حاصل از اين مطالعه احتمالاً لينالول موجود در اسانس گشنيز سبب كاهش تعداد پرش در مراحل تلورانس و وابستگي به مورفين در موش هاي وابسته به آن مي شود. البته جهت تعيين مكانيسم دقيق گشنيز نياز به مطالعات بيشتري است.