مقايسه اثربخشي روان نمايشگري و گروه‌درماني شناختي و تركيبي از اين دو بر افسردگي و قصد استمداد طلبي بيماران افسرده بستري

مقدمه: افسردگي، از شايع ترين اختلالات رواني است كه تا سال ۲۰۲۰ به رتبه دوم جهاني تبديل مي شود. هدف: مقايسه تأثير سايكودرام و گروه درماني شناختي و تركيب اين دو بر ميزان افسردگي و قصد استمداد طلبي بيماران مبتلا به افسردگي عمده بستري انجام شد. روش: نوع مطالعه شبه آزمايشي با پيش آزمون و پس آزمون و همراه با گروه آزمايش و كنترل بود. جامعه آماري بيماران بستري مبتلا به افسردگي عمده (بيمارستان رازي و لواساني تهران) بودند كه ۴۰ نفر به صورت در دسترس انتخاب شدند و در سه گروه آزمايش و يك گروه تصادفي جايگزين شدند. ۱۲ جلسه مداخله طبق پروتكل سايكودراماي كلاسيك و گروه درماني شناختي فري برگزار شد. سياهه افسردگي بك (۱۳۸۶) و پرسشنامه قصد استمداد طلبي كوهن (۱۳۹۱) در مورد آن ها اجرا شد. در تحليل داده ها از تحليل كواريانس تك متغيره و آزمون تعقيبي توكي استفاده شد. يافته ها: سه گروه در نمرات افسردگي و قصد استمداد طلبي تفاوت آماري معني دار داشتند (۰/۰۰۱ sig). نتيجه گيري: يافته ها نشان داد كه هر سه مداخله در كاهش ميزان افسردگي و افزايش ميزان قصد استمداد طلبي مؤثر بوده اند اما گروه درماني شناختي بر كاهش افسردگي و سايكودراما بر افزايش قصد استمداد طلبي اثرگذارتر بوده اند.