روابط ساختاري معنا در زندگي، اقدام براي رشد شخصي، جهت‌گيري زندگي و خرد با اصالت شخصيت دانشجويان

مقدمه: شخصيت و سازه‌هاي مرتبط با آن همواره به‌عنوان يكي از زمينه‌هاي مطالعاتي حوزه روان‌شناسي و روان‌پزشكي مطرح بوده است. هدف: پژوهش حاضر باهدف بررسي روابط ساختاري معنا در زندگي، رشد شخصي، جهت‌گيري زندگي و خرد با اصالت شخصيت انجام شد. روش: با طرح يك مدل ساختاري فرضي از روابط بين متغيرهاي پژوهش، تعداد ۱۶۶ نفر از دانشجويان دانشگاه اصفهان (۸۵ نفر پسر و ۸۱ نفر دختر) به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به مقياس‌هاي معنا در زندگي (MLQ)، جهت‌گيري زندگي شي ير و كارور (۱۹۸۵)، اقدام براي رشد شخصي رابيتشك (۱۹۹۸)، مقياس سه‌بعدي خرد (آردلت، ۲۰۱۰) و مقياس شخصيت اصيل وود و همكاران (۲۰۰۸) پاسخ دادند. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد بين مؤلفه‌هاي جهت‌گيري زندگي، معنا در زندگي، رشد شخصي و خرد با اصالت شخصيت در دانشجويان رابطه مثبت و معني‌داري وجود دارد. نتايج مدل يابي معادلات ساختاري نيز نشان داد كه خوش‌بيني، اقدام براي رشد شخصي و خرد رابطه قابل‌توجهي با اصالت شخصيت دانشجويان دارند. يافته‌ها از برازندگي مناسب ساختار فرضي متغيرهاي پژوهش حمايت كرد و نتايج حاكي از وجود همبستگي معنادار بين مؤلفه‌هاي جهت‌گيري زندگي، اقدام براي رشد شخصي، اصالت شخصيت و معنا در زندگي بود. نتيجه‌گيري: پژوهش حاضر علاوه بر تلويحات كاربردي، چارچوب مفيدي را در رابطه با شناسايي مؤلفه‌هاي پيش بيني كننده كسب و رشد اصالت شخصيت در دانشجويان فراهم مي‌كند.