تعيين عوامل موثر بر قند خون ناشتاي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو در طول زمان با به كارگيري توابع مفصل

زمينه و هدف: از ويژگي‌هاي بارز يك مطالعه طولي اين است كه آزمودني‌ها در طول زمان به طور مكرر اندازه‌گيري مي‌شوند. در مقابل مطالعات طولي، مطالعات مقطعي قرار مي‌گيرند كه در آن ها براي هر آزمودني فقط يك مشاهده به دست مي‌آيد. هدف اصلي اين مطالعه، به كار بردن توابع مفصل براي مدل‌بندي وابستگي درون آزمودني‌ها در طول زمان است. روش كار: در اين مطالعه طولي از اطلاعات ثبت شده بيماران مبتلا به ديابت نوع دو در بيمارستان لولاگر تهران استفاده شد. اطلاعات بيماراني كه حداقل دو مرتبه طي سال‌هاي 1385 تا 1390 به بيمارستان مراجعه داشتند، ثبت شد. عوامل موثر بر قند خون ناشتاي بيماران با مدل رگرسيون و بكار گيري توابع مفصل تعيين شد. انتخاب تابع مفصل با استفاده از نمودار p-p مانده‌هاي تابع مفصل صورت گرفت. برازش مدل به وسيله نرم افزار R انجام شد. يافته‌ها: در اين مطالعه فقط سه متغير كمكي معني دار بودند. متغيرهاي سيگار كشيدن (0.001 p)، پيشينه خانوادگي (0.001 p) و مدت ابتلا به بيماري(0.001 p) اثر معني دار مثبتي بر ميزان قند خون داشتند. متغير كمكي مدت ابتلا به بيماري با برآورد ضريب 0.003 ، نشان دهنده اين بود كه مقادير مورد انتظار ميزان قند خون ناشتا، به شرط ثابت ماندن ساير متغيرها ، با افزايش مدت ابتلا به بيماري در طول زمان افزايش مي‌يابد. نتيجه گيري: علاوه بر تعيين عوامل خطر ميزان قند خون ناشتا، نشان داده شد كه استفاده از تابع مفصل يك روش مناسب براي تحليل داده‌هاي طولي و مدل‌بندي همبستگي بين داده‌ها است