مقايسه وضعيت افسردگي و تاب آوري در بيماران قلبي با افراد عادي

زمينه و هدف: بيماريهاي مزمن طولاني مدت مانند ايدز، سرطان و بيماريهاي قلبي با تغيير نگاه بيماران نسبت به خودشان، همواره بحران هايي را در زندگي افراد پديد مي آورند. پژوهش حاضر با هدف مقايسه وضعيت افسردگي و تاب آوري در بيماران قلبي با افراد عادي انجام شد. روشكار: در يك تحقيق توصيفي از نوع علي مقايسه اي، نمونه اي متشكل از 106 بيمار قلبي (58 زن و 48 مرد) كه در سال 1392 در بيمارستان مطهري شهرستان جهرم بستري شده بودند به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و جهت مقايسه 102 فرد سالم (52 زن و 50 مرد) كه بر اساس متغيرهاي جمعيت شناختي با گروه بيمار همتا شده بودند، انتخاب شدند. شركت كنندگان به پرسشنامه افسردگي بكو مقياس تاب آوري كونور و ديويسونپاسخ دادند. داده ها بر اساس روش هاي آماري و به كمك نرم افزار آماري SPSS 16 تحليل شدند. يافته ها: آزمون تي مستقل حاكي از افزايش معنادار نمرات افسردگي و كاهش معنادار تاب آوري در بيماران قلبي در مقايسه با افراد عادي بود (0/001 p). علاوه بر اين، نتايج تحليل واريانس نشان داد كه زنان نسبت به مردان از وضعيت تاب آوري بهتري برخوردارند (0.003 p) و سطح تحصيلات بر ميزان تاب آوري افراد در مقابله با بيماريها اثر مثبت دارد (0/011 p). نتيجه گيري: تاب آوري نقش ميانجي و تعديل كننده در ابتلا به بيماري هاي قلبي ايفا مي كند و سطوح پايين آن به عنوان عامل خطر ساز براي ابتلا به بيماري هاي قلبي محسوب مي شود.