بررسي مولفه‌ي سفر در اشعار اخوان ثالث

يكي از مؤلفه‌هاي مكتب رمانتيسم، سياحت و سفر است. رمانتيك‌ها به سفر اهميّت بسياري مي‌دادند و انواع سفر – جغرافيايي، تخيلي، نمادين و تاريخي- در آثارشان نمود و ظهور بسياري داشت. از آنجا كه روحيات شاعر رمانتيك با انزواي فردي و بيگانگي از محيط جامعه آميخته است، بنابراين به رفتن از نقطه معلوم و عزم سفر به مكان نامعلوم - به خصوص شرق- تمايل داشت. مهدي اخوان ثالث يكي از شاعران برجستۀ معاصر ايران است. در اشعار وي نوعي رمانتيسم اجتماعي ديده مي‌شود كه گاه به سمبوليسم ختم مي‌شود. مقاله حاضر، به بررسي سفر در اشعار اخوان مي‌پردازد. بايد گفت اخوان در زندگي شخصي چندان اهل سفر نبود اما سفر در اشعار او داراي جايگاهي ويژه است. تكيۀ اصلي اين مقاله بر روي تحليل موردي شعر چاووشي است. اما بنابر ضرورت از چند شعر ديگر نيز به عنوان نمونه و شاهد مثال ياد شده است. سفر در اشعار وي به سه شكل تخيّلي و دروني، تاريخي و نمادين ديده مي‌شود. شعر چاووشي را مي‌توان نمونۀ خوبي از سفري نمادين در اشعار وي دانست.