آشنايي زدايي و كاركرد آن در اشعار نصرت رحماني و علي موسوي گرمارودي

آشنايي زدايي (غريب سازي) يكي از شگردهاي آفرينش شعر و از مباحث مهم نقد ادبي معاصر است كه نخستين بار توسط فرماليست ها (صورتگرايان) روس مطرح شد. آنها اعتقاد داشتند استفاده مكرر از واژگان و تركيبات كهن در شعر، از ارزش و زيبايي متن كاسته و انگيزه مخاطبِ شعر نيز از آن سلب خواهد شد. به همين دليل آنها بحث آشنايي زدايي را مطرح كردند و هدف اصلي آن را جلوگيري از تكرار و ابتذالِ واژگان، تركيبات و تصاوير كليشه اي در متون ادبي دانستند. آشنايي زدايي يكي از عوامل تعيين سبك شاعران نيز به شمار مي رود. نصرت رحماني و علي موسوي گرمارودي در آثار خود به شيوه هاي گوناگون آشنايي زدايي توجه داشته و از همين رهگذر، واژگان، تركيبات و تصاوير تازه اي خلق كرده اند كه در اين مقاله به بخش هايي از آنها خواهيم پرداخت.