نقش ناتواني در بخشودگي خود و ديگران و موقعيت‏‌هاي كنترل‌ناپذير در پيش‌بيني افسردگي سالمندان

اهداف: سالمندان رنجش هاي زيادي را تجربه مي كنند كه انتظار مي رود ناتواني در بخشش عوامل به وجود آورنده ي اين رنجش ها با علائم افسردگي در آنان مرتبط باشد. از اين رو پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين بخشودگي خود و ديگران و موقعيت هاي كنترل ناپذير با افسردگي در سالمندان انجام گرفت. مواد و روش ها اين پژوهش يك مطالعه مقطعي از نوع همبستگي است. جامعه آماري آن 96 سالمند زن و مرد عضو كانون هاي جهان ديدگان شهر تهران بودند كه به روش نمونه گيري در دسترس گزينش شدند. ابزارهاي گردآوري داده ها مقياس بخشودگي هارتلند (HFS) و مقياس افسردگي سالمندان (GDS) بودند و تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندمتغيره به روش گام به گام انجام شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين بخشودگي خود (0/32 =r، 0/01 P)، بخشودگي ديگران (r،0/25= 0/05 P)، بخشودگي موقعيت هاي غيرقابل كنترل (0/38=r، 0/01 P) با افسردگي سالمندان رابطه منفي معني داري وجود دارد. همچنين دو متغير بخشودگي موقعيت هاي غيرقابل كنترل (0/33= beta;) و بخشودگي خود (0/26= beta;) به ترتيب نقش تعيين كننده اي در تبيين متغير ملاك افسردگي داشتند (0/01 P). نتيجه گيري: ناتواني در بخشش با آسيب پذيري رواني سالمندان همبسته است و پيشنهاد مي شود كه مدل هاي درماني ارتقاي بخشش جهت مشكلات هيجاني سالمندان مورد توجه قرار گيرند.