بررسي تغييرات كاربري اراضي طي دو دهه دوره زماني (مطالعه موردي: حوزه‌ آبخيز ابوالعباس)

تغييرات كاربري اراضي و پوشش زمين به عنوان يكي از عوامل مهم و مؤثر بر تغييرات محيط زيست جهاني به حساب مي آيند، بنابراين درك و پيش بيني علل، فرآيند ها و نتايج تغييرات كاربري اراضي به يك چالش عمده بر روي سطح كره ي زمين تبديل شده است. امروزه فن آوري سنجش از دور و سيستم اطلاعات جغرافيايي، به طور مؤثر جهت شناسايي و تعيين مقدار تغييرات كاربري اراضي و اثرات آن بر محيط زيست استفاده مي شوند. در مطالعه ي حاضر نيز هدف بررسي ميزان تغييرات كاربري اراضي حوزه ي آبخيز ابوالعباس (در دوره ي زماني 1388-1369) با استفاده از فن آوري سنجش از دور و تصاوير ماهواره اي مي باشد. براي تهيه ي نقشه هاي كاربري اراضي سال هاي 1369 و 1388 از تصاوير ماهواره اي لندست استفاده شد. سپس تصاوير ماهواره اي با استفاده از الگوريتم شبكه ي عصبي مصنوعي با دقت قابل قبولي در هشت كلاس كاربري (زراعت ديم، زراعت آبي و باغات، جنگل انبوه، جنگل نيمه انبوه، جنگل تنك، مراتع متوسط، مراتع فقير و مناطق مسكوني) طبقه بندي شدند. در نهايت نقشه هاي كاربري اراضي حاصله مورد مقايسه قرار گرفتند. تجزيه و تحليل تغييرات نشان داد كه مساحت جنگل هاي انبوه و نيمه انبوه در طي اين سال ها به ترتيب 48/8 و 26/12 درصد كاهش يافتند و جاي خود را به جنگل هاي تنك شده و مراتع دادند كه هر كدام به ترتيب 39/10 و 35/12 درصد افزايش يافتند، هم چنين اراضي كشاورزي (زراعت ديم، زراعت آبي و باغات) به طور كلي 79/1 درصد كاهش و مناطق مسكوني نيز در اين سال ها 19/0 درصد افزايش يافتند. با توجه به اين كه پوشش زمين در اين دوره دستخوش تغيير شده است، اين تغييرات مي توانند علاوه بر اثرات منفي بر محيط زيست و منابع طبيعي، سبب افزايش بلاياي طبيعي مانند سيل شود.