بررسي نتايج Double tibial osteotomy در بيماران مبتلا به ژنوواروم همراه با تيبياوارا

مقدمه: ژنوواروم در بيماراني كه داراي يك بيماري زمينه‌اي شناخته شده مثل ريكتز يا استئومالاسي هستند يك دفرميتي پيچيده است. اين بيماران علاوه بر دفرميتي و انحراف در ناحيه‌ي پروگزيمال تيبيا داراي دفرميتي و انحراف در قسمت مياني و ديستال نيز مي‌باشند كه مي‌تواند باعث عوارض و ناتواني‌هاي بارزي در اين بيماران گردد. در اين مطالعه بيماران در دو سطح پروگزيمال و ديستال استئوتومي بررسي شدند و پارامترهاي راديولوژيك مربوط به اصلاح راستاي اندام را پس از استئوتومي در دو سطح، مورد بررسي قرار گرفت. روش‌ها: اين يك مطالعه‌ يك كارآزمايي باليني آينده‌نگر بود. 15 بيمار داراي ژنوواروم همراه با Bowing قسمت مياني و ديستال ساق وارد مطالعه شدند. قبل و بعد از عمل (بعد از يونيون) Alignment view از بيماران گرفته شد و بهبود پارامترهاي راديولوژيك به دنبال دو سطح استئوتومي بررسي شد. يافته‌ها: ميانگين زاويه‌ي تيبيو فمورال قبل از عمل 18.3 درجه و پس از عمل 3.93 درجه بود. ميانگين Medial proximal tibial angle (MPTA) قبل از عمل 79.13 درجه و پس از عمل 89.06 درجه بود. ميانگين Lateral distal tibial angle (LDTA) قبل از عمل 96.40 درجه و پس از عمل 88.73 درجه بود و 73 درصد بيماران (11 اندام) پس از عمل محور مكانيكي طبيعي داشتند. بهبود تمامي زوايا از نظر آماري معني‌دار بود. نتيجه‌گيري: در بيماراني كه ژنوواروم همراه با دفرميتي قسمت مياني و دستيال تيبيا دارند امكان اصلاح راستاي اندام با يك سطح استئوتومي وجود ندارد. انجام استئوتومي در قسمت پروگزيمال و سوپر مالئولار مي‌تواند به طور مؤثري هم راستاي اندام را اصلاح كند و هم Orientation Joint اين بيماران را در وضعيت طبيعي حفظ كند.