بررسي كارامد دارودرماني، درمان‌هاي شناختي رفتاري و تركيب آن‌ها در درمان بيماران مبتلا به اختلال هراس اجتماعي

مقدمه: اختلال هراس اجتماعي در برخي موقعيت‌هاي معين و يا در برابر اشياي خاص در حالي كه اغلب خطرناك نيستند، بروز مي‌كند. اين مطالعه به منظور درمان اختلال هراس اجتماعي انجام شد.روش‌ها: اين پژوهش نوعي كارآزمايي باليني بود كه سعي داشت تأثير جداگانه و تركيبي دو عامل دارودرماني و درمان‌هاي شناختي رفتاري را (در مقايسه با دارونما) مورد سنجش قرار داد. بدين منظور از بين بيماران مراجعه كننده به كلينيك‌هاي روان‌شناسي و مطب‌‌هاي خصوصي روان‌پزشكي شهر نيشابور و مشهد 60 بيمار مبتلا به اختلال هراس اجتماعي به صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي جايگزيني به چهار گروه دارو درماني، درمان‌هاي شناختي رفتاري، درمان تركيبي و دارونما تقسيم گرديدند. آزمودني‌ها قبل و بعد از دوره‌ي درمان، و همچنين دو ماه پس از پايان دوره‌ي درمان توسط آزمون‌هاي هراس اجتماعي Davidson، اضطراب‌ Schpillberger، افسردگي  Beckو Hamilton، افكار ناسالم Weismann وMyers ، سازگاري اجتماعيCalifornia ، عزت نفس ElissPope مورد آزمون قرار گرفتند.يافته‌ها: نتايج آزمون Repeated measure ANOVA حاكي از كاهش نشانه‌هاي هراس اجتماعي، اضطراب، افسردگي، تغيير افكار ناسالم و افزايش سطح سازگاري اجتماعي و عزت نفس بيماران (05/0 gt; P) بود. نتايج همچنين بيانگر برتري هر يك از درمان‌هاي دارويي، شناختي رفتاري و تركيبي به تنهايي نسبت به دارونما بود (05/0 gt; P). درمان‌هاي شناختي رفتاري و تركيبي نيز نسبت به دارو درماني برتري داشتند، اما اثربخشي درمان‌هاي شناختي رفتاري و تركيبي تفاوت معني‌داري نداشت (05/0 lt; P).نتيجه‌گيري: به طور كلي مي‌توان گفت كه دارو درماني روي نشانه‌هاي جسمي و خلق بيماران اثر مي‌گذارد، اما درمان‌هاي شناختي رفتاري به طور عمده روي افكار و تكانه‌هاي هراس تأثير دارد و به تدريج به ساير موقعيت‌هاي واقعي زندگي تعميم مي‌يابد. بنابراين، اين دو شيوه‌ي درمان در بسياري از موارد لازم و ملزوم يكديگر هستند.