بررسي تأثير درمان فاز اول بيماري پريودنتال بر فراواني تولد نوزادان زودرس و با وزن كم در مادران باردار مبتلا به بيماري پريودنتال

مقدمه: هدف مطالعه‌ي حاضر بررسي ميزان تأثير درمان پريودنتال بر وقوع نوزادان نارس و با وزن كم در مادران باردار مبتلا به پريودنتيت خفيف تا متوسط بود. روش‌ها: براي 60 بيمار شركت كننده در مطالعه، معاينات پريودنتال شامل اندازه‌گيري عمق پاكت (PD يا Probing depth)، ميزان از دست رفتن چسبندگي بافت‌هاي پريودنتال (CAL يا Clinical attachment level) و نيز خونريزي هنگام پروب كردن (BOP يا Bleeding on probing) ثبت شد. پس از آن، گروه مورد (شامل 30 بيمار) تحت درمان پريودنتال شامل آموزش بهداشت، جرمگيري و تسطيح سطح ريشه در شروع مطالعه و در انتهاي ماه هشتم بارداري قرار گرفتند. براي گروه شاهد (شامل 30 نفر) تنها شاخص‌هاي پريودنتال ثبت گرديد. يافته‌ها: وقوع نوزادان با وزن كم و نارس در گروه مورد به صورت معني‌داري نسبت به گروه شاهد كمتر بود (0/006 = P) و هيچ گونه ارتباطي بين شاخص‌هاي كلينيكي اندازه‌گيري شده با مدت زمان بارداري و يا وزن نوزادان ملاحظه نشد. از طرفي، يك ارتباط مثبت و ضعيف بين وزن نوزادان با بهبود شاخص‌هاي پريودنتال مشاهده شد. نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه از اين فرضيه كه پريودنتيت مادران باردار عاملي جهت به دنيا آوردن نوزادان با وزن كم و نارس در نمونه‌هاي مطالعه‌ي حاضر مي‌باشد، حمايت مي‌كند. بنابراين درمان پريودنتال در مادران مبتلا به پريودنتيت مي‌تواند به كاهش مشكلات حين بارداري و افزايش وزن نوزادان كمك نمايد و باعث مي‌شود تا نوزادان در زمان طبيعي به دنيا بيايند.