تأثير ريكاوري از طريق شناوري در آب سرد روي شاخص‌هاي آسيب عضلاني و سلول‌‌هاي خوني سيستم ايمني

مقدمه: انجام فعاليت بدون ريكاوري مناسب، سبب آسيب‌هاي ساختاري در عضلات مي‌شود. هدف از اين مطالعه، بررسي تأثير ريكاوري از طريق شناوري در آب سرد و ريكاوري غير فعال پس از فعاليت بي‌هوازي روي شاخص‌هاي آسيب عضلاني و تعداد سلول‌هاي خوني بود. روش‌ها: 10 نفر از شناگران زن فعال دانشگاه صنعتي اصفهان با ميانگين سن 2/2 ± 19/8 سال، در دو روز جداگانه و به فاصله‌ي 1 هفته، در محل اجراي آزمون حضور يافتند. آزمودني‌ها در هر روز شناي 100 متر كرال سينه را اجرا و پس از آن در يكي از روش‌هاي ريكاوري 15 دقيقه‌اي شامل نشستن در كنار استخر و شناوري در آب سرد Cᵒ 23 شركت كردند و در ادامه‌ي هر دو روش ريكاوري، آزمودني‌ها به مدت 45 دقيقه در كنار استخر نشستند. شاخص‌هاي آسيب عضلاني شامل CK (Creatine kinase) و LDH (Lactate dehydrogenase) و تعداد سلول‌هاي سفيد 1 ساعت قبل از فعاليت و 24 ساعت پس از فعاليت ارزيابي شد. يافته‌ها: شناوري در آب سرد سبب كاهش معني‌دار CK نسبت به گروه شاهد و عدم تغيير معني‌دار لكوسيت‌ها، نوتروفيل‌ها و مونوسيت‌ها پس از گذشت 1 ساعت از انجام فعاليت شد. در هر دو گروه، 1 ساعت بعد از شناي 100 متر، LDH نسبت به مقادير استراحتي، افزايش معني‌داري نشان داد. همه‌ي متغيرها به جز CK، 24 ساعت پس از فعاليت به سطح پايه برگشتند. نتيجه‌گيري: شناوري در آب سرد پس از فعاليت‌هاي بي‌هوازي، مي‌تواند سبب كاهش تعداد گلبول‌هاي سفيد و آسيب شود و روند ريكاوري را تسريع بخشد.