بررسي اثر تركيبي داروي دفروكسامين و دوز پايين آرسنيك تري اكسايد بر ميزان زنده‌ماني و مهار پروليفراسيون رده‌ي سلولي 4NB

مقدمه: لوسمي پروميلوسيتيك حاد يكي از لوسمي‏هاي شايع رده‌ي ميلوئيدي است. تدابير درماني مهم، استفاده از ترانس رتينوئيك اسيد و در سال‌هاي اخير آرسنيك تري اكسايد مي‌باشد. ترانس رتينوئيك اسيد در برخي موارد باعث مقاومت به درمان و آرسنيك نيز در دوز بالا، سمي است. هدف از اين مطالعه، بررسي اثر دفروكسامين، بر رده‌ي سلولي پروميلوسيتيك حاد 4NB جهت كاستن اثرات سمي دوز بالاي آرسنيك مي‏باشد. روش‌ها: در اين مطالعه بعد از كشت و تكثير رده‌ي سلولي 4NB، سلول‏ها با دوزهاي مختلف دفروكسامين (50، 100 و 200 ميكرومول) و دوز پايين آرسنيك (5/0 ميكرومول) در تركيب با دوزهاي مختلف دفروكسامين (50، 100 و 200 ميكرومول) تيمار شدند. پس از شمارش سلول‌ها، فعاليت متابوليك با روش MTT [3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide] و درصد زنده‏ماني با روش تريپان بلو تعيين گرديد. از آزمون t و نرم‌افزار Excel براي بررسي داده‏ها استفاده شد. يافته‌ها: سلول‏هاي تيمار شده با دوزهاي مختلف دفروكسامين به تنهايي و در تركيب با آرسنيك، كاهش درصد زنده‌ماني و كاهش فعاليت سلولي وابسته به دوز و زمان را نشان دادند. دوز تركيبي آرسنيك 5/0 ميكرومول و دفروكسامين 200 ميكرومول بيشترين اثر را در كاهش زنده‏ماني و فعاليت متابوليكي و دوز 50 ميكرومول دفروكسامين كمترين اثر را در زنده‏ماني و فعاليت متابوليكي نشان دادند. نتيجه‌گيري: اين مطالعه نشان داد كه دفروكسامين اثربخشي قابل توجهي بر زنده‏ماني رده‌ي سلولي 4NB دارد و همچنين باعث كاهش فعاليت سلولي مي‌شو