ﺻﻒ آراﯾﯽ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎن ﺳﻌﻮدي ﺑﺎ اﺳﺮاﺋﯿﻞ از ﻧﮕﺎه ﻧﻈﺮﯾﻪﻫﺎي رواﺑﻂ ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻞ

ﺑﺎ ﺗﮑﯿﮥ ﻣﻠﮏ ﺳﻠﻤﺎن ﺑﺮ ﻗﺪرت در ﺳﺎل 2015 و اﻋﻄﺎي وﻟﯿﻌﻬﺪي ﺑﺎ اﺧﺘﯿﺎرات و ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖﻫﺎي ﮔﺴﺘﺮده ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪش ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺳﻠﻤﺎن، ﮐﻪ ﺑﻪ روي ﮐﺎر آﻣﺪن ﻧﺴﻞ ﺟﺪﯾﺪي از رﻫﺒﺮان در اﯾﻦ ﮐﺸﻮر ﻣﻨﺠﺮ ﮔﺮدﯾﺪ، ﺳﯿﺎﺳﺖﻫﺎي اﯾﻦ ﮐﺸﻮر در ﻏﺮب آﺳﯿﺎ در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ اﺳﺮاﺋﯿﻞ از ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎراﻧﻪ ﺧﻮد ﺧﺎرج و در ﻗﺎﻟﺐ ﯾﮏ ﺻﻒآراﯾﯽ در ﺣﺎل ﻇﻬﻮر اﺳﺖ. ﻣﻘﺎﻟﮥ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ ﺑﺮرﺳﯽ اﯾﻦ ﺻﻒآراﯾﯽ از ﻣﻨﻈﺮ ﻧﻈﺮﯾﺎت ﻣﻮازﻧﮥ ﻗﺪرت واﻟﺘﺰ، ﻣﻮازﻧﮥ ﺗﻬﺪﯾﺪ اﺳﺘﻔﻦ واﻟﺖ و ﻣﻮازﻧﮥ ﻣﻨﺎﻓﻊ رﻧﺪال ﺷﻮﻟﺮ، اﯾﻦ ﺳﻮال را ﻣﻄﺮح ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺪام ﻧﻈﺮﯾﻪ ﯾﺎ ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ از ﻧﻈﺮﯾﻪﻫﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ رﯾﺸﻪﻫﺎي اﯾﻦ ﺻﻒآراﯾﯽ را ﺗﺒﯿﯿﻦ ﮐﻨﺪ. در ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻮال ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎن ﺑﺮ اﯾﻦ ﺑﺎورﻧﺪ ﮐﻪ رﻓﺘﺎرﺳﺎزي در ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎن ﺳﻌﻮدي ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ واﺳﻄﮥ ﺗﺄﺛﯿﺮﭘﺬﯾﺮي از ﻋﻮاﻣﻞ ﺳﺎﺧﺘﺎري، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ وﯾﮋﮔﯽﻫﺎ و ﻋﻮاﻣﻞ داﺧﻠﯽ ﻣﻮﺛﺮ ﺑﺮ ﻣﺘﻐﯿﺮ ﻣﯿﺎﻧﺠﯽ دوﻟﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﻒآراﯾﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺎ اﺳﺮاﺋﯿﻞ و اﯾﺠﺎد ﻣﻮازﻧﻪ در ﻏﺮب آﺳﯿﺎ ﺑﻪﻣﻨﻈﻮر ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺟﻤﻬﻮري اﺳﻼﻣﯽ اﯾﺮان ﭘﯿﺶ ﻣﯽرود. اﮔﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮﯾﮥ ﺗﻮازن ﺗﻬﺪﯾﺪ اﺳﺘﻔﺎن واﻟﺖ در ﺗﺒﯿﯿﻦ ﻋﻮاﻣﻞ ﺳﺎﺧﺘﺎري از ﮐﺎراﯾﯽ ﺑﻬﺘﺮي ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ، اﻣﺎ ﻧﻈﺮﯾﮥ رﻧﺪال ﺷﻮﻟﺮ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﻫﻢزﻣﺎن ﺑﺮ ﻋﻮاﻣﻞ داﺧﻠﯽ و ﺳﺎﺧﺘﺎري ﻗﺪرت در ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻮازن ﻣﻨﺎﻓﻊ، از ﻗﺪرت ﺗﺒﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪﮔﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮي ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ.

this article has no abstract