معرفي و بررسي نسخۀ‌ خطي شمع و پروانۀ ميرعسكرعلي‌ عاقل‌خان رازي

فاقد عنوان لاتين

ميرعسكرعلي عاقل‌خان رازي (1108ق) شاعر، نويسنده، مورخ و صاحب‌منصب فارسي‌زبان هند، در اورنگ‌آباد دكن متولد شد. او مثنوي شمع و پروانه را كه به «پَدْماوَت» و «سوزوگداز» نيز شهرت ‌دارد و از منظومه‌هاي عاشقانه‌اي است كه به ستي‌نامه‌ها معروف‌اند، در سال 1069ق سروده‌ است. در اين مقاله، عاقل‌خان رازي و تنها نسخۀ‌ خطي موجود در ايران از مثنوي او كه دومين ترجمه به زبان فارسي از «پَدْماوَت» ملك‌محمد جائسي است، معرفي‌ و بررسي شده‌ است. روش پژوهش در اين مقاله، توصيفي‌تحليلي است. اين مثنوي در 23 عنوان تنظيم ‌شده‌ و تلميحات قرآني، عربي، ايراني، كنايه‌هاي فارسي و تكرار آنها در منظومه قابل توجه ‌است. تأثيرپذيري عاقل‌خان رازي از عاشقانههاي نظامي، از يافتههاي تحقيق است. اين اثر تاكنون در ايران چاپ نشده‌ و شش نسخه از آن در كتابخانه‌هاي هند و يك نسخه در كتابخانۀ آستان قدس رضوي موجود‌ است.