تاثير پارامترهاي انتخاب وسيله سفر در راستاي كاهش سهم وسايل نقليه شخصي

Evaluating the Effect of Mode Choice Variables in Reducing the Share of Personal Vehicles

مشخص است كه گرايش هرچه بيشتر به سمت حمل و نقل عمومي، از نشانه هاي بارز حمل و نقل پايدار محسوب مي گردد. تا به امروز، تلاش هاي متعددي براي تشويق كاربران شبكه هاي حمل و نقلي به استفاده از وسايل عمومي انجام شده است و تا زماني كه نتوان عمده كاربران شبكه را به سمت اين نوع حمل و نقل سوق داد، اين تلاش همچنان ادامه دارد و خواهد داشت. اما نكته اي كه وجود دارد آن است كه آيا براي رسيدن به اين هدف، بايد دانست كه كدام يك از طرح هاي پيشنهادي به مديران قادر است تا به بهترين نحو اين انتقال را انجام دهد. در مطالعه جاري، تلاش شده است تا با بررسي چند سناريو با متغيرهاي متفاوت از قبيل هزينه پاركينگ ، هزينه طرح ترافيكي ، افزايش كيفيت حمل و نقل عمومي و... نسبت به تعيين سهم هر يك از اين متغيرها در برنامه ريزي هاي بلندمدت شود. خروجي مدل تهيه شده نشان مي دهد كه در عمل ، سرمايه گذاري بر كدام سياست براي نيل به اين هدف موثرتراست. مدلسازي با استفاده از پويايي سيستم ها و نرم افزار Vensim و بر اساس مدل لوجيتي كه به صورت محدود براي كاربران شاغل شبكه شهر تهران كاليبره گرديده، تهيه شده است.

Public transportation and its successful behavior is surely a sign of sustainable transportation network and development. In recent years many policies and transportation plan has been carried out to mitigate private car prioritize policies, a decision maker or a transport users to public vehicles such as bus and metro. But, in order to planner should know which policy makes better use of the resources. This paper is presented to evaluate such policies and to show how these policies actually work motivating users to switch to public transportation. Results show that policies such as increasing parking cost or cordon pricing perform best compared to others.