طراحي مدلي براي اجراي سياست هاي تعاون روستايي در راستاي سياست‌هاي اقتصاد مقاومتي

Designing a Model for Implementing Rural Cooperative Policies in Association with Resistance Policies

براي تبيين مقوله اجراي موفق خط‌مشي ‌هاي تعاون روستايي، نظريه‌هاي گوناگوني وجود دارد و با توجه به بستر متفاوت و چندگانه فرهنگي كشور به تنهايي نمي‌توان هيچكدام را به عنوان چارچوب نظري براي اين پژوهش در نظر گرفت. بنابراين پژوهش حاضر با هدف ارايۀ يك چارچوب نظري و مدل پارادايمي از برساخت‌هاي شخصي اساتيد و خبرگان خط‌مش‌گذاري تعاون روستايي كشور به دنبال ارايه نظريه بومي در اين زمينه است. روش پژوهش كيفي و از نوع گراندد تئوري بوده كه از 20 نفر از اساتيد و خبرگان خط‌مشي‌گذاري تعاون روستايي مصاحبه‌هاي عميق انجام شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه چارچوب نظري كشف شده حاصل از اين پژوهش مطرح مي‌كند كه اساتيد و خبرگان خط‌مشي‌گذاري تعاون روستايي كشور قابليت‌ها و پتانسيل‌هاي بالايي براي تبيين اجراي موفق خط‌مشي‌هاي تعاون روستايي در راستاي اقتصاد مقاومتي داشته‌اند و از نظر آنان «اجراي موفق خط مشي‌گذاري تعاون روستايي در بستر پيش‌بيني ابزارهاي اجرا و فرهنگ‌سازي، با درگير كردن ذي‌نفعان عمومي و مجريان، ضمن تسهيم آنان در مشاركتي همه جانبه با استراتژي‌هايي چون بهينه‌سازي اقتصاد و توسعه منابع روستايي همسو و همگرا، به توسعه تعاون روستايي بر پايه توانمندي بومي و خودكفايي منجر مي‌شود» و اساساً سطح تعيين كنندگي اجراي موفق خط‌مش‌هاي تعاون روستايي در راستاي اقتصاد مقاومتي منوط به مولفه‌هايي چون؛پيش‌بيني ابزاري در اجرا، فرهنگ‌سازي، توانمندي بومي، مشاركت فعال، توجيه ذي‌نفعان عمومي، اتكاي به خود، بازخوردهاي مثبت، بهينه‌سازي اقتصاد روستايي، توسعه منابع، همسويي منافع عمومي و فردي، توسعه روستايي و خودكفايي است.