تحول نقش دولت در صنعتي شدن: بررسي تطبيقي-تاريخي ايران و مالزي

فاقد عنوان لاتين

مقاله حاضر، تفاوت‌هاي موجود در پيامدهاي حاصل از مداخله دولت در توسعه صنعتي در دو كشور ايران و مالزي را بررسي مي‌كند. تاريخ استقلال مالزي از نظر زماني با انقلاب ايران فاصله زيادي ندارد، اما تفاوت توسعه صنعتي دو كشور بسيار متفاوت است. اين مقاله تفاوت‌هاي دو كشور در توسعه صنعتي را با توجه به قابليت‌هاي حكمراني خوب و سير تكوين اين قابليت‌ها در بستر دو جامعه مطالعه كرده و نقش تأثير ميراث نهادي بر ظرفيت خط‌مشي‌گذاري، ظرفيت اجرا، و ظرفيت دولت را نشان مي‌دهد. نفتي بودن دولت در ايران و مستعمره بودن در مالزي بر كيفيت ميراث نهادي مؤثر بوده است. روش تحقيق، تطبيقي-تاريخي با رويكرد نهادي است كه موردهاي ايران و مالزي را در دو سطح، درون‌سيستمي با استفاده از روايت تاريخي، و بين‌سيستمي با استفاده از تحليل وابستگي به مسير، بررسي مي‌كند. تأكيد پژوهش بيشتر بر تحولات دهه 80 ميلادي در دو كشور است، اما شروع جدي فرايند صنعتي شدن در دو كشور مد نظر قرار گرفته است. اين فرايند در مالزي پس از استقلال (1958) و در ايران در دوران پهلوي (رضاشاه، دهه 40 ميلادي) آغاز شده است. اين پژوهش سازوكارهايي را نشان مي‌دهد كه طي آن، مداخله موفقيت‌آميز دولت در توسعه صنعتي تحت تأثير كيفيت حكمراني و در تعامل با بسترهاي اجتماعي صورت گرفته است.

فاقد چكيده لاتين