بررسي تطبيقي ارزش‌هاي پايدار هويت حكمت و هنر اسلامي در خلق آثار تعالي‌بخش معماري

A Comparative Study on Perennial Values of the Identity of Islamic Wisdom and Art in the Creation of Enlightening Architectural work

به اعتقاد انديشمندان، دو ديدگاه در زمينة فلسفة حكمت و هنر اسلامي در معماري وجود دارد. در ديدگاه اول تجلي عيني اسلام در برخي آثار معماري به‌وضوح ديده مي‌شود. براساس اين اعتقاد، آثار معماري حاصل فرآيندي در انديشه‌هاي اسلامي و به‌خصوص شيعي در بستر سال‌ها تجربه است كه به عالي‌ترين شكل ممكن در عرصة ظهور متجلي شده است. در مقابل و به اعتقاد ديدگاه دوم، اسلام از آثار هنري و معماري دورة اسلامي كاملاً تفكيك شده است. انديشمندان اين نظريه تأكيد دارند كه هيچ رابطه‌اي ميان هنر اسلامي و اعتقادات اسلامي وجود ندارد. واكاوي آموزه‌هاي معنوي پنهان در هويت حكمت و هنر معماري گذشتة ايراني مي‌تواند نقش بسزايي در رد ديدگاه انديشمندان نظرية دوم داشته باشد. بر اين اساس، در مقالة حاضر تلاش شده است تا با بهره‌گيري از روش تحليلي‌ـ‌توصيفي ابتدا چگونگي تجلي هويت حكمت و هنر در معماري اسلامي ارزيابي شود و سپس با بيان فلسفة حكمت و هنر و معناگرايي آن در معماري اسلامي تجلي اين فلسفه از طريق شاخص‌هاي معناگرايي در معماري اسلامي مورد مطالعه قرار گيرد. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه انعكاس و تجلي معناگرايي ناشي از فلسفة حكمت و هنر را مي‌توان به‌وضوح در آثار معماري ايراني مشاهده و حتي مي‌توان نظرية انديشمندان معتقد به رويكرد دوم را به‌راحتي رد كرد.

فاقد چكيده لاتين