آزادي مقاومت در انديشه فقه سياسي انقلاب اسلامي ايران با رويكرد بر نظر امام خميني(س)

مفهوم آزادي يكي از ضروريات حياتي و تكامل‌بخش زندگي انسان به شمار مي‌آيد. آزادي مقاومت به‌عنوان يكي از انواع آزادي به دنبال آگاهي بخشيدن و مشروعيت دادن اين حق در برابر مبارزه با دولت‌هاي داخلي استعماري و استبدادي و استقلال در زندگي مقابل قدرت‌هاست. در حقيقت مبناي آزادي مقاومت همانا عدالت بوده كه اسلام در تمام شئون خود بر آن تأكيد نموده است. لذا انديشة فقه سياسي به‌عنوان مدبر شئون جامعه عمل كرده و حقوق و تكاليف انسان را بر اساس شريعت در مسائل سياسي و اجتماعي بيان مي‌كند. آزادي مقاومت در اشكالي چون نافرماني مدني و انقلاب، ظهور و بروز پيدا مي‌كند. به‌طوري‌كه خاستگاه و زيربناي آن را مي‌توان در سه دستة ديني، جامعه‌شناختي، انسان‌شناسي جستجو نمود. رد پاي حق بر آزادي مقاومت در ادله نقلي كتاب و سنت و قواعد فقهي مصلحت، عدالت، اهم و مهم، حرمت بدعت، تقيه و نفي سبيل يافت مي‌شود. البته شايان‌ذكر است كه دايره جواز آزادي مقاومت هرگاه منجر به اختلال نظام اجتماعي، اضرار به غير، تضعيف اسلام يا دولت اسلامي شود با شرايطي محدود مي‌گردد.

this article has no abstract