ارزيابي توان اكولوژيكي توسعه فضاي سبز با هدف توزيع بهينه پارك هاي شهري (مطالعه موردي شهر تهران)

فاقد عنوان لاتين

قبل از هر نوع برنامه‌ريزي براي توسعه فضاي سبز شهري، بايد معيارها و استاندارهاي توسعه فضاي سبز مشخص شود. وضعيت موجود شهرها نه تنها بر ايجاد فضاي سبز وسيع و مهمتر از همه برنامه‌ريزي شده و حساب شده را ايجاب مي‌كند، بلكه بيش از هر زمان ديگر خواهان فضاهاي سبز وسيع به منظور برقراري موازنه اكولوژيك در مقابل محيط‌هاي ساخته شده است. فضاهاي سبز شهري هم واجد بازدهي اجتماعي و هم واجد بازدهي اكولوژيكي هستند. مهم‌ترين اثر فضاي سبز در شهرها، كاركردهاي زيست محيطي يا بازدهي اكولوژيكي آن‌ها است كه شهر را به عنوان محيط زندگي انسان‌ها مساعد زيستن مي‌سازد و با آثار مخرب گسترش صنعت و حمل و نقل مقابله مي‌كند. به همين منظور اين تحقيق جهت ارزيابي توان اكولوژيكي توسعه فضاي سبز شهر تهران از معيارهاي شيب، كاربري اراضي، فاصله از جايگاه گاز، فاصله از رودخانه، فاصله از مراكز درماني، فاصله از مراكز آموزشي، فاصله از پارك هاي موجود، فاصله از گسل، فاصله از راه هاي موجود و فاصله از كارخانه ها و صنايع استفاده شده است. نقشه‌هاي مربوط به هر يك از لايه‌ ها در محيط نرم افزار ايدريسي استاندارد سازي و به صورت فازي تهيه شد. براي تعيين اهميت شاخص‌هاي مورد نظر ابتدا اهميت نسبي و وزن هر كدام از معيارها با استفاده از مدل تحليل سلسله مراتبي تهيه شدند درنهايت با استفاده از عملگرهاي فازي تركيب شده و نقشه‌ي نهايي ارزيابي توان اكولوژيكي توسعه فضاي سبز به سه طبقه: نامناسب، نسبتاً مناسب و مناسب طبقه‌بندي شد و مناطق در اولويت براي توسعه فضاي سبز معرفي گرديد.