لاستيك سبز، استايرن-بوتادين، محلولي

در دهه¬هاي اخير، لاستيك سبز به¬دليل خواص برتر به¬مرور جايگزين لاستيك¬هاي مرسوم شده است. مهم¬ترين دليل براي تغيير رويكرد صنعت لاستيك، ذخيره انرژي، كاهش مصرف سوخت و صدا، كاهش رهايش CO2و افزايش طول عمر لاستيك است. در ميان لاستيك¬هاي سنتزي، لاستيك استايرن-بوتادين بيشترين مصرف را به خود اختصاص داده است. تاكنون اصلاحات فراواني بر روي الاستومر SBR به¬منظور بهبود خواص و سنتز لاستيك سبز انجام گرفته است. از مهم¬ترين آن¬ها مي¬توان به جايگزيني روش محلولي به جاي امولسيوني اشاره كرد. سنتز لاستيك استايرن-بوتادين به روش محلولي توسط پليمري شدنزنده، عمدتاً در حلال¬هاي هيدروكربني و با استفاده از آغازگرهاي آلي-فلزي انجام مي¬شود. در اين سامانه¬ها علاوه بر امكان كنترل ساختار پليمر، وزن مولكولي و توزيع آن، مي¬توان لاستيك¬هايي با خواص ويژه همراه با گروه¬هاي عاملي مشخص، سنتز كرد.هدف از اين مقاله، مروري بر لاستيك استايرن-بوتادين با تمركز بر روش محلولي آن (لاستيك سبز) است.