آزادي در شعر معاصر ايران و افغانستان (مطالعه موردي؛ ملكالشعرا بهار و خليلالله خليلي)

مظفرالدين شاه قاجار فرمان مشروطيت را در 1906م. امضا كرد. اين امر به تشكيل مجلس شوراي ملي و تصويب نخستين قانون اساسي ايران انجاميد. در آن دوران كساني كه پرچم دار تجدد بودند موضوعات بسيار مهمي را در جامعه سنتي و استبدادي ايران مطرح كردند. محمدتقي بهار (1886-1951) شاعر متجدد ايراني كه فرهنگ و تاريخ ايران را به خوبي مي شناخت و از فرهنگ غرب و پيشرفت هاي آن آگاه بود، خواستار تاسيس مجلس شوراي ملي و مشاركت مردم در سياست و قانون گذاري شد. او در اين راه مبارزات زيادي انجام داد. تقريبا در همان زمان در افغانستان شاعري به نام خليل الله خليلي (1907-1987) به موضوعات مشابهي توجه داشت. خليلي سال ها در كشورهاي مختلف به عنوان سفير زندگي كرد و به خاطر جنگ، طعم تلخ آوارگي را چشيد. با توجه به اهميت تجدد و تاثيري كه مدرنيته بر جنبه هاي گوناگون زندگي در عصر حاضر نهاده است در اين مقاله با شيوه تطبيقي نوع نگاه و برداشت بهارو خليلي نسبت به مدرنيته با تمركز بر مفهوم آزادي، مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است. نتايج به دست آمده نشان مي دهدبهار در مقايسه با خليلي به ابعاد گسترده تري از مفهوم آزادي پرداخته است.