تأثير افكار نوافلاطوني در عرفان اسلامي ( خصوصاً در آثار عطّار و مولوي)

عرفان اسلامي پديده‌اي شكل گرفته در بستر تفكّرات فلسفي و كلامي است اين جريان پربار فرهنگي، بار سنگيني از مضامين و آموزه‌هاي مكاتب فكري پيشين را بر دوش مي‌كشد. فلسفة نوافلاطوني يكي از مهمترين آبشخورهاي عرفان و تصوّف اسلامي است و باروري اين مكتب از مطالعه آثار برجسته‌ترين عارفان سده‌هاي ششم و هفتم هجري يعني شيخ فريدالدين عطّار نيشابوري و جلال‌الدين محمد بلخي آشكار مي‌گردد. كشف، دسته‌بندي و تبين مؤلّفه‌هاي موجود در نظام فلسفي نوافلاطونيان در سروده‌هاي عطّار و مولوي، حاكي از ژرفاي تأثيرپذيري اين دو قلّة رفيع عرفان اسلامي از تعاليم فلوطين است. اين مقاله با اراية شواهدي سعي در بازنمايي اين تأثير عميق و بنيادين دارد

this article has no abstract