پليمرهاي كوئورديناسيوني نانومتخلخل: طراحي، سنتز و كاربردها

كاهش ذخاير سوخت¬هاي فسيلي و همچنين افزايش گازهاي گلخانه اي كه از سوختن اين سوخت ها توليد مي¬شود دو چالش مهم پيش روي انسان در قرن حاضر است. روند رو به افت ذخاير با ارزش نفتي مي تواند بحران كمبود انرژي را به¬وجود آورد و از طرف ديگر افزايش بي رويه غلظت گازهايي مانند دي اكسيدكربن در اتمسفر منجر به گرم شدن كره زمين مي شود. پليمرهاي كوئورديناسيوني نانومتخلخل مي¬توانند به عنوان راه حلي ايده آل حجم بسيار بالايي از گازهاي گلخانه¬اي را در خود ذخيره كنند و از سوي ديگر به عنوان حامل سوخت پاك، وابستگي به سوخت¬هاي فسيلي را بيش از پيش كاهش دهند. پليمرهاي كوئورديناسيوني، حاصل اتصال مواد معدني و آلي و يكي از جديدترين گروه مواد نانومتخلخل، سال¬هاست كه مورد توجه محققين قرار گرفته¬اند. كاربردهاي متنوع اين مواد به¬دليل برخي ويژگي¬هاي منحصربه¬فرد آن¬ها نظير ساختارهاي متنوع، مساحت سطحي گسترده، منافذ قابل تنظيم، استحكام حرارتي و مكانيكي بالا و تخلخل بسيار بالا در فرايند¬هاي مختلف رو به افزايش است. در اين مقاله به طراحي و انواع روش هاي سنتز پليمرهاي كوئورديناسيوني و برخي از مهم¬ترين كاربردهاي اين مواد متخلخل از جمله ذخيره¬سازي گاز، كاتاليزور، رها¬سازي دارو و خواص حسگري پرداخته مي¬شود.