واكاوي اثرات ژئومورفولوژي كارست و خشكسالي بر ويژگيهاي كمي- كيفي منابع آب كارستي محدوده تاقديس گرين( استان لرستان)

كارست مجموعه ­اي از فرايندهاي زمين­ شناسي و پديده­ هاي حاصل از انحلال سنگ ­ها درنتيجه بازشدگي­ ها، تخريب و تجزيه سنگ­ ها است كه رژيم هيدرولوژيكي، شبكه زهكشي و لندفرم ­هاي خاص را به وجود مي­آورد. هدف اين پژوهش ارزيابي تأثير توسعه ژئومورفولوژي كارست و رخداد خشكسالي بر ويژگي ­هاي كمي و كيفي آبخوان ­هاي كارستي تاقديس گرين مي­باشد. براي اين منظور چشمه­ هاي امير، چناره، آهنگران، لاغري و تيمور در يك دوره 15 ساله (1394-1380) مورد مطالعه قرار گرفتند. با استفاده از روش SPI ميزان خشكسالي و تأثير آن در منطقه ارزيابي گرديد. همچنين ميزان توسعه كارست در هر آبخوان براساس روش ماليك و وجكتوا مشخص گرديد. با توجه به ارزيابي­هاي هيدروديناميكي، درجه توسعه­يافتگي كارست در آبخوان چشمه ­هاي امير و چناره بين 5/2 تا 7/2 بوده و داراي سيستم غالب جريان افشان و زير رژيم­هاي خطي مي­باشند. آبخوان چشمه آهنگران داراي درجه توسعه كارست 3/4 بوده و سيستم جريان آن‌ها از نوع مجرايي- افشان مي­باشد. آبخوان چشمه­هاي،لاغري و تيمور داراي درجه توسعه كارست 5/5 و سيستم جريان مجرايي مي­باشد. با توجه به توسعه متفاوت ژئومورفولوژي كارست مي­توان گفت كه در چشمه­هاي لاغري و تيمور به علت پايين بودن اثر حافظه و توسعه­يافتگي آبخوان، واكنش دبي به تغييرات بارشي داراي تأخير زماني كوتاه‌مدت بوده است. اما در چشمه­ هاي امير و چناره به علت توسعه اندك كارست، تأثير خشكسالي با تأخير حدود 24 ماهه مواجه بوده است. بر اساس نتايج هيدروشيميايي بالاترين و پايين­ترين مقادير TDSبه ترتيب در چشمه ­هاي چناره و آهنگران وجود دارد. همچنين بالاترين و پايين­ترين مقادير THبه ترتيب مربوط به چشمه ­هاي آهنگران و تيمور بوده است.