پيام‌هاي انسان‌ساز عرفان عطّار و مولانا براي بشر امروز

بشر مدرن امروز،در اثر استيلا بر كرة خاكي و دستاوردهاي علمي، چنان در سرخوشي و غفلت فرو رفته است كه آن‌چه زندگي گذشته‌اش را معنادار كرده بود به كلي از اندوختة ذهنش فرو ريخته است. عواملي چون: پوچ‌گرايي، عصبيت‌هاي نژادي، اصالت سود و سرمايه، خودخواهي و فردگرايي، علت اصلي اين معضلات و بحران‌ها است. در اين جستار با روش توصيفي و تحليلي و ره‌يافت‌هاي دانش نقد نوين، بهره‌گيري از مفاهيم اخلاقي بكار رفته در آثار اين دو عارف جليل القدر، مورد بحث و تحليل قرار مي‌گيرد. شايد بتوان بر اندكي از زخم‌هاي ناشي از بحران‌هاي بشر امروز، التيام گذاشت. در نهايت نتيجه‌گيري شده كه اگر بشرامروز، به توصيه‌هاي تربيتي و معنوي آنها، عمل نمايد آ‌ن‌چه را كه براي تماميت و كمال خود طلب مي‌كند مي‌تواند در پژواك كلام اين عارفان وارسته بيابد.

this article has no abstract