اثربخشي رفتاردرماني شناختي بر سلامت روان بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي رفتاردرماني شناختي بر سلامت روان بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس بود. مواد و روش ها: جامعه آماري شامل همه بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس در شهرستان همدان بود. در يك طرح نيمه آزمايشي، 30 نفر شركت كننده به صورت دسترس از بيماران انتخاب شده و به صورت تصادفي به دو گروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند. گروه آزمايش تحت آموزش مهارت هاي رفتاردرماني شناختي طي 6 جلسه 90 دقيقه اي قرار گرفتند، در حالي كه در اين مدت گروه كنترل هيچ مداخله اي را دريافت نكردند. هر دو گروه در سه مقطع پيش آزمون و پس آزمون و 1 ماه پس از جلسات درماني با استفاده از مقياس افسردگي، اضطراب و استرس لاويبوند و لاويبوند (1995) مورد ارزيابي قرار گرفتند و نتايج با استفاده از تحليل واريانس آميخته تحليل شد. نتايج: نتايج پژوهش نشان داد كه بين گروه آزمايش و گواه پس از اجراي مداخله تفاوت معني داري وجود داشت. در واقع، نمرات افسردگي، اضطراب و استرس پس از درمان در گروه آزمايش كاهش معناداري يافت كه اين تاثير در دوره پيگيري نيز قابل مشاهده بود. نتيجه گيري: با توجه به نتايج پژوهش مي توان گفت، در حوزه درمان و زمينه كار با افراد دچار بيماري هاي مزمن و پيشرونده شناخت درماني گروهي با توجه به ماهيت آن، بسيار كارا و نويدبخش به نظر مي رسد.