رابطه بين سطح هوش اخلاقي و سبك‌هاي تدريس اعضاي هيئت علمي دانشگاه علوم پزشكي

مقدمه و هدف: اعضاي هيئت علمي دانشگاه، علاوه بر توانايي كاربست مهارت هاي تكنيكي و فني تدريس، لازم است از هوش اخلاقي مناسبي نيز برخوردار باشند. اين مطالعه با هدف تعيين رابطه سطح هوش اخلاقي و سبكهاي تدريس اعضاي هيئت علمي دانشگاه علوم پزشكي، انجام گرديد. روش ها: روش پژوهش حاضر، توصيفي از نوع همبستگي بوده و جامعه آماري شامل كليه اعضاي هيئت علمي دانشگاه علوم پزشكي مازندران در سال تحصيلي 96-95 بوده كه از بين آنها 191 نفر به عنوان نمونه آماري تعيين شدند. جهت جمع آوري داده ها از دو پرسشنامه سبك هاي تدريس Grasha و Richman (Teaching Style Inventory -TSI) و هوش اخلاقي Lennickو Kiel (Intelligence Moral Questionnaire) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها از طريق نرم افزار SPSS 20 و با استفاده از شاخص هاي آماري فراواني، درصد، ميانگين، انحراف معيار، همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون، انجام شد. يافته ها: اهم يافته هاي پژوهش حاكي از آن بود كه بين هوش اخلاقي و سبك هاي تدريس اعضاي هيئت علمي، بيشترين رابطه وجود دارد (0.78=r) كه در سطح 0.05 P معنادار است. ديگر يافته پژوهش نشان داد هوش اخلاقي استادان با ضريب معناداري قدرت پيش بيني سبكهاي تدريس آنها را دارد (B = 0.82, P 0.001). همچنين نتايج نشان داد متغير هوش اخلاقي مي تواند 55 درصد از تغييرات متغير ملاك يعني سبك هاي تدريس را پيش بيني كند (0.55= R2). نتيجه گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان دهنده نقش كلي سطح هوش اخلاقي اعضاي هيئت علمي در كاربست سبك هاي مختلف تدريس توسط آنها بوده است.